Een Requiem voor Verlichting

Daar zit de 72-jarige vrouw; geduldig wachtend aan de gezamenlijke eettafel in het hostel op de Olijfberg in Oost-Jeruzalem, waaraan talloze backpackers door de jaren heen plaats hebben genomen. In dit verder vrijwel lege hostel “House of Peace” heeft zojuist een dramatische gebeurtenis plaats gevonden en daarom is voor een anders altijd zo warm ‘welkom’ nog even geen ruimte geweest. Een dag eerder is in de vroege ochtend Ernest “The Housekeeper” als een donderslag bij heldere hemel in de badkamer overleden aan een hartstilstand. De 73-jarige gastheer van House of Peace, sheik Ibrahim Abu El-Hawa,  is volkomen van slag en ontroostbaar. Door de jaren heen is hij Ernest, een 53-jarige Texaan, gaan beschouwen als een dierbaar familielid. Daarom ontbreekt op dit moment de gebruikelijke warmte en aandacht voor zijn net gearriveerde gaste, die een lange verre reis achter de rug heeft.

Nombeko Filtane is vanuit Zuid Afrika naar de Olijfberg gekomen met een speciaal doel. Volgens haar getuigenis doet zij dit op het moment dat zij voelt dat God haar roept om te gaan bidden in Jeruzalem. Nog nooit heb ik iemand dit zo vol vertrouwen en ook zo eenvoudig horen zeggen. Dit jaar, op haar 72e dus, is ze hier voor de achtste keer in haar leven. Intussen verbaas ik me vooral over haar rol en de timing in dit gehele gebeuren. Geruisloos maakt zij de keuken kraakhelder schoon. Tijdens de uitvoerige gesprekken aan de keukentafel blijkt zij een aimabele intelligente vrouw te zijn. Terwijl Ibrahim vaststelt dat hij haar 35 jaar geleden voor het eerst heeft ontmoet, brengt Nombeko mij in haar wereld; Nee, ze wil niets weten van de zelfverrijking van de kerk en de dogma’s; God leeft niet in de kerk maar in de mens!

Nee, ze wil niets weten van de zelfverrijking van de kerk en de dogma’s; God leeft niet in de kerk maar in de mens!

Omdat Ibrahim en ik al een aantal jaar vrienden zijn, weet hij van mijn persoonlijke pijn, gevolg van Ernests plotselinge overlijden. Vanuit het niets richt hij zich daarom tot Nombeko: “You must release her heart!”. Ik schrik van zijn opmerking. Hij is toch degene die zojuist zijn dierbare vriend verloren heeft?! Projecteert hij zijn pijn misschien via mij? Hoe kan deze vrouw uit Zuid-Afrika nu de pijn verlichten? In deze wereld ben ik niet zo thuis en eigenlijk ben ik ook best wel een beetje sceptisch over dit soort rituelen. Toch vertrouw ik Nombeko en haar liefdevolle bedoelingen en laat haar handen boven mijn hoofd begaan.

De volgende dag ben ik getuige van haar gebeden; vier uur lang bidt zij intensief tot God en Jezus met oproep voor een betere wereld. Inmiddels is haar slaapvertrek van “the House of Peace” nu haar gebedshuis.

Tijdens haar smekend vragen en zingen tot God en Jezus is Nombeko zich bewust van mijn aanwezigheid en zoals ik haar vertrouwd heb, vertrouwt zij mij nu.

Een ervaring om nooit te vergeten.